In de documentaire Days at the Lennon Park bewaakt Juan (95) het standbeeld van John Lennon in het gelijknamige park in Havana. Hij heeft een oud rond brilletje in zijn borstzak en zet dat steeds op het hoofd van Lennon zodra er toeristen komen. Als de golf van flitsende camera’s weer is weggevloeid, keert de rust terug en duikt Juan weer op zijn bankje.
Maar hij is nooit lang alleen: het park is een verzamelplek waar de vaste bezoekers hun eigen bankje en dromen hebben, dromen en verhalen die ze graag met je delen.
Het beeld van Lennon heeft voor elke bezoeker een eigen betekenis. Voor Ondina, een stralende oude dame wier hart openstaat voor iedereen, is Lennon de belichaming van de dromen en idealen van de revolutie — al was Lennons eigen verhouding tot revolutie en politiek allesbehalve eenduidig. Voor Rodolpho, een oorlogsveteraan, is Lennon zijn grote vredesheld. Ernesto, de ontslagen bewaker en Beatles-fan, kijkt met weemoed naar zijn opvolger. En Alex (19) weet nu al dat het een kunst is om dromen uit te laten komen. Juan zelf houdt gewoon van vrouwen.
De verhalen die het beeld van Lennon bij de ‘bewoners’ oproept, onthullen stukjes uit het leven van de vaste bezoekers en hun dromen. Ook al lijkt hun wereld klein en heeft het leven zijn beperkingen: hun creativiteit en verbeeldingsvermogen laat zich niet begrenzen.
Het park en zijn vaste bezoekers zijn een metafoor voor Cuba: een eiland waar mensen hun leven leiden en Lennon een link vormt naar de buitenwereld, maar ook symbool staat voor dromen en idealen. Days at the Lennon Park observeert die dromen zonder ze uit te leggen, en laat zien hoeveel verbeeldingskracht ervoor nodig is om vrede te sluiten met de grenzen van een gewoon leven.